НЕ ПАКІДАЙ МЯНЕ...

12+

Аляксей Дудараў.

Драматычная балада на 2-е дзеі.

Вялікая сцэна.

Прэм’ера - 7 і 8 мая 2015 года.

70-годдзю перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне прысвячаецца

Вы бачылі лес,
            дзе прагал скразны?
Скажыце, вы бачылі бор той,
дзе кожнай другой няма сасны
ці сама меней — чацвёртай?
Анатоль Вярцінскі

Наш спектакль – даніна памяці тым, хто цаной уласнага жыцця дапамог наблізіць Перамогу над фашызмам. А яшчэ пра тое, наколькі вайна сваёй жорсткасцю, антыгуманнасцю, вычварэнствам супярэчыць чалавечай прыродзе, прызначэнню чалавека на Зямлі.

Вячаслаў Грушоў:
- Вайна змяняе псіхалогію чалавека, раскрывае яго, прымушае паказаць усё схаванае ўнутры. І гэта самае страшнае, а можа – і самае галоўнае ў жыцці.

Наталля Саламаха-Конанава:
- Сорамна за любую вайну: калі думаюць, што заб’еш іншага – і тваё жыццё палепшыцца. Горка да слёз за забітых дзяцей і маці. Жудасна ад разнастайнасці нечавечых здзекаў. Невыносна балюча ад таго, на што здольная чалавечая злосць. Наколькі жорсткім можа быць сэрца без любові!

Юлія Крашэўская:
- Мяне захапляе моц духу людзей, якія вытрымалі вайну. Гэта момант ісціны для кожнага: які ён – Чалавек з вялікай літары, ці зможа застацца такім жа і вытрываць усё гэтае. Кожны асабіста для сябе.

Ірына Цішкевіч:
- Калі я ўбачыла акіян, як хвошчуць хвалі, я адчула сябе вельмі-вельмі маленькай, пясчынкай. Вайна, у параўнанні з гэтымі хвалямі, – моцная рукатворная стыхія. Многія кажуць, што гэта пякельная машына. Можа быць і так… Для мяне гэта як ураган, перад якім чалавек не мае ўлады, ён робіцца нічым і нікім.

Вікторыя Шамардзіна:
- Вайна - наша горкая гісторыя, жудасная праўда, ад якой ные сэрца і плача душа!

Георгій Лойка:
- Вайна – гэта трагедыя. Адбылася тупая, бязглуздая здрада вярхушкі Савецкай дзяржавы свайму Народу. Я не маю права, напэўна, пра гэта разважаць, але гэта маё меркаванне.

Святлана Сухадолава:
- Вайна – гэта боль і страх за пакаленне маіх прадзядоў і прабабуль, іх дзяцей. Гонар за іх мужнасць, цярпенне, чалавечую годнасць. Нізкі паклон іх адвазе. Няхай у нашых сэрцах жыве памяць пра іх і пра іх подзвігі!

Яўген Бераснеў:
- Вайна – гэта боль. Сэрца сціскаецца і наварочваюцца слёзы пры думцы пра дзяцей, жанчын, ні ў чым не вінаватых, якіх жорстка вынішчалі фашысты! Гэтыя гады і паплаціліся за гэтае, так ім і трэба. Няма чаго ім таптаць нашую зямлю. І яшчэ, канешне, адчуваю вялікі гонар за Нашу Перамогу.

У спектаклі выкарыстаны вершы Генадзя БУРАЎКІНА.
Рэжысёр-пастаноўшчык – заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь Валерый АНІСЕНКА.
Сцэнаграфія і касцюмы Валерыя ЮРКЕВІЧА.
Музыка і музычнае афармленне Аляксандра КРЫШТАФОВІЧА.
Пластыка Дзіяны ЮРЧАНКА.
Відэарад Алега ЧАРНЯКА.

ДЗЕЙНЫЯ АСОБЫ і ВЫКАНАЎЦЫ

МІХАСЁЎ

- Яўген БЕРАСНЕЎ

КРЭМІС

- Вікторыя ШАМАРДЗІНА
- Ірына ЦІШКЕВІЧ

ЛАДЫСЕВА

- Наталля САЛАМАХА-КОНАНАВА
- Святлана СУХАДОЛАВА

БАЦЯН

- Ульяна АЦЯСАВА

ГУРСКАЯ

- Юлія КРАШЭЎСКАЯ

ПАЛКОЎНІК

 

– заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь
Вячаслаў ГРУШОЎ

- Георгій ЛОЙКА

Працягласць спектакля – 1 гадзіна 40 хвілін без антракту.

Фота спектакля - У ГАЛЕРЭІ.

Фестывалі:

- Рэспубліканскі фестывалі нацыянальнай драматургіі (Бабруйск, Беларусь, 2014)

Публікацыі:

1. «Дзяўчаты з балады. Рэцэнзія на спектакль «Не пакідай мяне...» А.Дударава». Ю.Іваноўскага. - «Мастацтва». - 2015. - №5. (Чытаць)
2. «Драматическая баллада» Т.Пастарнак. – «Витебские вести». - 10.05.2015.

Добавить комментарий

Plain text

  • HTML-теги не обрабатываются и показываются как обычный текст
  • Адреса страниц и электронной почты автоматически преобразуются в ссылки.
  • Строки и параграфы переносятся автоматически.
CAPTCHA
Этот вопрос нужен что бы определить что вы не робот и придотвратить рассылку спама.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.

             
             

      

X
Укажите ваше имя на сайте Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя Якуба Коласа.
Укажите пароль, соответствующий вашему имени пользователя.
Загрузка